Τώρα, που η ανεξέλεγκτη διαδικασία ανάλυσης και επανασύνθεσης του πραγματικού ολοκληρώνεται – εξαπλώνεται δηλαδή προς το όλον – η πολιτική βαδίζει στο δρόμο που χαράσσει το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της διαδικασίας, ο σχεδιασμός.

Ο με αυστηρότητα σχεδιασμένος δρόμος οδηγεί την πολιτική στο μοναδικό του τέλος, την εκλεπτυσμένη διαχείριση του σχεδιασμένου όλου. Μόνο το θραύσμα, ως το περίσσευμα της ανάλυσης και της επανασύνθεσης, είναι εκείνο το ριζικά διαφορετικό που ξανά και ξανά απαντάει στην ουσία της διαδικασίας, στη fragmentation [#2, #1].

Κι ενώ το θραύσμα αποπέμπεται σταθερά, εκείνο συνεχώς επιστρέφει στον τόπο που από πάντα βασίλευε, στο κατεξοχήν αυτοεγκλειόμενο συνεχές, στο σώμα. Μόνο η καθολική αφαίρεση του σώματος απ’τη διαδικασία δύναται το θραύσμα να το εξαφανίσει. Η ως τώρα τεχνική σχέση με το σώμα δεν επαρκεί. Εκείνο συνεχώς θα διαφεύγει, θα επιστρέφει σχεδόν ανεπίγνωστα, σωματικά, ή βαθιά ως αρρώστια.

Μόνο μέσα απ’το σώμα μπορεί ο δρόμος της πολιτικής να παρεκκλίνει της προσχεδιασμένης πορείας του και να πραγματοποιήσει Στροφή μέσα στην ιστορία. Το ‘πώς‘ αυτής της Στροφής και το ‘προς-τα-πού‘ δεν εναπόκειται στον ανθρώπινο χειρισμό. Η αμετάφραστη γλώσσα που το σώμα μιλάει είναι ανείπωτη, αν και η πιο κοινή. Μόνο ως απόηχος¹ ακούγεται μέσα στις λέξεις.

*

*
*
(*)

¹Το ‘πώς’ της Στροφής έρχεται από το ουσιώδες νόημα της προσπάθειας. Της σωματικής. Εκείνο που με την προσπάθεια άγεται, είναι αυτό που καθιδρύει τον αγώνα. Η αγωνία, ως το ξαφνικά αγόμενο, εμφανίζεται ως απόλυτη μετάνοια για το ξεκίνημα. Η αγωνία καθιστά τον αγώνα αυτό που είναι.

Και μόνο στην ουσία του αγώνα τελείται ο άθλος. Κατά τον άθλο, η επιφερόμενη αθλιότητα αναζητά τη ματαίωση. Από εκεί αναδύεται και η κρυφή ουσία της άθλησης. Μια από αιώνες προετοιμασία ώστε ο άθλος να τελεστεί.

Το ‘προς-τα-πού’ της Στροφής είναι η κατεύθυνση που κρύβει η ‘προσπάθεια’ μέσα της. Και μόνο στον έρωτα το σωματικό ξαναβρίσκει η λέξη την παλιά σημασία της, ως προσ-πάθεια. Ως μία με πάθος προσήλωση, ως αφοσιωμένη επιθυμία.

Εκεί που αφηνόμαστε να συντριβούμε επάνω στο σώμα του άλλου. Εκεί που το σώμα μας δείχνει ακούσια εμπιστοσύνη σε αυτό που ερωτεύεται. Εκεί βρίσκεται ο κατεξοχήν τόπος της πολιτικής. Ως τέχνη του βίου, η πολιτική θέλγεται άδολα απ’τη συνάντηση που γεννάει ζωή.

Στην καύλα – εκεί που το σώμα ξυπνάει κι ανοίγει στον κόσμο – ανασαίνει η ουσία της πολιτικής.

*

Κι εσύ νομίζεις πως θα φύγει.
Μα πώς να φύγει ο Βασιλιάς;
Και πού θα αφήσει τον λαό του;

Η οικογένεια Παπανδρέου είναι η βασιλική οικογένεια εξ Αμερικής – από πάντα. Και ναι, νοιάζεται η οικογένεια αυτή τη χώρα της, νοιάζεται για τον λαό της – όπως κάθε βασιλιάς νοιάζεται για το Βασίλειο και τους υπηκόους του, όπως νοιάζεται ο καθένας μας για κάτι που του ανήκει. Και στα δύσκολα φαίνεται ο Βασιλιάς. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσει πάνω στα πτώματα μας.

(Όταν χιλιάδες φωνάζουν το όνομα του παππού σου και του πατέρα σου Βασιλιά, όταν στέκεσαι δίπλα σε τέτοιο παραλήρημα, όταν στον ύπνο σου ονειρεύεσαι τριακόσιες χιλιάδες κόσμο να βρωντοφωνάζουν το όνομα σου, να σε λατρεύουν, ιαχές για την πάρτη σου, όταν ακούς την αγάπη, τι να κλάσει ο ΟΗΕ ή και λίγα φράγκα παραπάνω; Με τι λιγότερο να καβλώσεις; Πώς αλλιώς να υπάρξεις; Ανθρώπινη είναι η ιστορία. Σαν προορισμός.)

Να προσευχόμαστε λοιπόν γι αυτή την οικογένεια, να τη φωτίσει ο Θεός.
Ο λαός μας ανήκει στον ΓΑΠ.
Θα γίνει ό,τι θεωρεί ΣΩΣΤΟ ΑΥΤΟΣ.
*

Έβλεπα έναν μπάτσο της NY επί είκοσι χρόνια.
Τον έβλεπα περισσότερο κι απ’ τον πατέρα μου.
Ένας μπάτσος της ΝΥ με μεγάλωσε εμένα.
Φέτος τον σκότωσα. Του ‘δωσα μια και τον έριξα από τις σκάλες.
Και το σύμπαν καταρρέει γύρω μου,
τώρα που έμεινα δίχως στήριγμα, δίχως κέντρο,
τώρα που έπεσε το Χόλιγουντ μέσα μου.

*

Όταν λοιπόν το κύμα της Ιστορίας έσκασε – απάνω σε πλατεία συντάγματος να παίρνονται αποφάσεις, ψηφίσματα στο όνομα μιας Λαϊκής Συνέλευσης – όταν τα σύμβολα μιλήσανε από μόνα τους, ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ – και μείναμε όλοι σαν χάνοι εμβρόντητοι, αμήχανοι μπροστά στην κυριολεξία που βροντοφώναζε, μπροστά στην απλόχερη απάντηση στο εμμονικό ερώτημα του Δεκέμβρη – ήταν η ώρα να μιλήσει το τηλεοπτικό πολυβόλο, να κάνει πραξικόπημα στην Ιστορία, να καταδικάσει σε ψίθυρο την Ιστορία και να βγάλει τις ντουντούκες.

Η επινόηση των Αγανακτισμένων™ από τους τηλεοπτικούς πομπούς, η αδιάκοπη προβολή τους, το συντονισμένο γλείψιμο της ειρηνικής φύσης κωφάλαλων κομπάρσων που τρώγανε σουβλάκια και μουτζώναν ρυθμικά, η επινόηση αυτού του τηλεοπτικού σκηνικού, απέκρυψε το αληθινά ιστορικό γεγονός, το ατόφιο συμβάν της Ιστορίας, την καθ’ αυτή επανάσταση και το όνομα της: ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ. Πουθενά στην τηλεόραση δεν μεταδόθηκε, δεν εκστόμισε κανείς, δεν είπε κανείς ποτέ το πράγμα με το όνομα του. Κανείς δεν χώρεσε στο στόμα του τέτοια πούτσα.

Το τηλεοπτικό συμβάν απέκρυψε την Ιστορία κάτω από καπνούς από σουβλάκια και θορυβώδεις μούντζες, η Ιστορία τρολαρίστηκε από ορδές τηλεθεατών που στήσανε κλοιό με τα ημιθανή κορμιά τους, έναν κλοιό ηλιθίων που εμπόδισε αποφασιστικά το ραντεβού με την Ιστορία.

Το 2011 αποδείχτηκε εμφατικά πως γνωρίζουμε να ζούμε μόνο μέσα σε τηλεοπτικά πλατώ. Το 2011 ζήσαμε το τέλος της Ιστορίας.

*