Fragmentation 2: Η πολιτική

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στην εποχή που το όλον έχει ήδη αναλυθεί και εν μέρη επανασυντεθεί μέσα από την επιστημονική διαδικασία σχεδίασης και την τεχνολογία, η πολιτική υπόκειται σε ριζικό μετασχηματισμό. Το επανασυντιθέμενο όλον της πραγματικότητας, αυτό που εμφανίζεται ως ενιαίο, αδιαίρετο και συνεχές, φέροντας εντός του τα κρυφά ρήγματα της ουσίας της διαδικασίας, της fragmentation, ζητά να εκβάλλει, ενόσω προχωρά, σε μια νέα πολιτική έκφραση μακριά από τις παλιές μεταφυσικές αντιθέσεις.

Οι παλαιοί ιδεότυποι, οι μεταφυσικοί προσδιορισμοί που αντιμάχονται εδώ και χρόνια προσπαθώντας να αδράξουν την πραγματικότητα ως όλον και να παράγουν τις μεγάλες αφηγήσεις, μοιάζουν να συντρίβονται πάνω στον στόχο τους. Τώρα, στην ψηφιακή εποχή, που η διαδικασία ανάλυσης και επανασύνθεσης του πραγματικού ολοκληρώνεται, η επιστημονική βιοπολιτική σχεδίαση είναι ικανή να λύσει το πρόβλημα συγκλίνοντας όλες τις προηγούμενες αντιμαχίες του πολιτικού προς το ένα και μόνο κυρίαρχο χαρακτηριστικό της διαδικασίας, το σχεδιασμό.

Έτσι η πολιτική ως η τέχνη του βίου που απαντάει στο όλον σιγά σιγά επιστρέφει στον τόπο που τη γέννησε. Δηλαδή στον τόπο τον ίδιο με όρους κατοίκησης. Η κατοίκηση σε κάποιον τόπο γίνεται το μοναδικό επίδικο της πολιτικής, ικανό να οδηγήσει σε κατάλυση όλα τα δίπολα του βίου που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Κάτι τέτοιο είναι η ουσία αυτού που εμφανίζεται ως οικο-λογία.

Όμως ο τόπος της επιστροφής δεν θα είναι παρά ένας με-εκλεπτυσμένο-τρόπο σχεδιασμένος χώρος. Εκεί για πρώτη φορά θα τελεστεί η απόλυτη ταύτιση της θεωρίας με την πραγματικότητα. Η μία και μόνη θεωρία θα είναι η ίδια η πραγματικότητα ως επανασυντιθέμενο όλον. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν ο τόπος αυτός θα είναι ο μη-τόπος του internet ή ένας καινούριος τόπος βιοπολιτικής, όπως αυτός των λαϊκών συνελεύσεων όπου το σώμα υφίσταται πίεση αλλά και αποκτά ρόλο.

Παράλληλα, η διαδικασία συνεχίζεται ανεξέλεγκτα. Αλλά το θραύσμα, το περίσσευμα, αυτό που ξεφεύγει από την ανάλυση και την κρυφή κυριαρχία του αριθμού, είναι το μη-μετρήσιμο και αν-αρίθμητο κάτι. Είναι το ριζικά διαφορετικό που απαντάει στην ουσία της διαδικασίας. Εκείνο που συνεχώς διαφεύγει, με κάποιο τρόπο επιστρέφει, και ξαναπέφτει στη λήθη.

Το μετανεωτερικό ως η απόλυτη ολοκλήρωση και κυριαρχία του νεωτερικού σχεδίου μπορεί να επικρατήσει καθολικά μόνο μέσα από την βίαιη απεμπόληση του θραύσματος και της διαφοράς. Μόνο μέσα από την πλήρη αποδοχή της σχεδιασμένης πραγματικότητας ως τη μία και μόνη πραγματικότητα.

Ένας τέτοιος μετα-καπιταλισμός θα φέρει το σπόρο της ανατροπής του, στο βαθμό που θα αφήνει τους ανθρώπους να συναντιούνται. Το σώμα, αυτός ο άδηλος φορέας εξαναγκασμού, θα επιστρέψει ως καθοριστικός παράγων εγγύτητας. Ο τόπος, υπομένοντας για χρόνια τη συστηματική σχεδίαση εμμονών, θα βγάλει τον εμμενή χαρακτήρα του ως πολλαπλασιαστική ενέργεια ζύμωσης.

Αρκεί να συντριβόμαστε ο ένας επάνω στο σώμα του άλλου.

Σε ένα είδος έρωτα. Αληθινού.

*

Fragmentation #1