Fragmentation

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Τα μέρη βρίσκονται μέσα στο όλον και κατά μία έννοια το επιτελούν. Όμως το όλον τώρα έχει ήδη αναλυθεί και επανασυντεθεί μέσα από μια επιστημονική διαδικασία σχεδίασης. Έτσι το επανασυντιθέμενο όλον φέρει μέσα του τα ρήγματα της ανάλυσης, σαν ένα τεράστιο παζλ. Αλλά και τα ίδια τα μέρη φέρουν μέσα τους τα στοιχεία αυτής της fragmentation ως αποτέλεσμα της απόσπασης από το χώρο που από πάντα βρίσκονταν.

Η ελευθερία, η ουσιαστική ελευθερία καταργείται. Το όριο ανάμεσα στα μέρη δεν τίθεται πια ελεύθερα. Το όριο τίθεται συνεχώς και πιο στενά, από έξω και από πάνω, ως αποτέλεσμα της σχεδίασης. Η αναμέτρησή μας με το όριο, το χτύπημα στο όριο και το σπάσιμό του γίνεται η μόνη ελευθερία που μπορούμε να έχουμε. Γίνεται η μόνιμη προσπάθεια να καλύψουμε τη fragmentation του πραγματικού και τη βίαιη απόσπαση από τον πιο δικό μας χώρο.

Η απο-γείωση της διαδικασίας ανάλυσης και επανασύνθεσης του πραγματικού λαμβάνει χώρα τώρα στην ψηφιακή εποχή. Το όλον αναπαράγεται με βάση την ουσία της διαδικασίας, τη fragmentation. Η διαδικασία έχει ξεκινήσει ήδη από τον 17ο αιώνα και έχει ορμητικά αυτονομηθεί. Δεν την ελέγχουμε.

Όμως ο κανόνας βγαίνει πάντα μέσα από μια μέθοδο αποκλεισμού. Πάντα κάτι περισσεύει. Το επανασυντιθέμενο είναι γυαλιστερό, ακριβές, αλλά ψυχρό. Ο χρόνος στη σχέση μας με τα πράγματα αναδιπλασιάζεται. Μία ακαθόριστη μεμβράνη παρεμβάλλεται ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο. Και τι γίνεται με αυτό που ποτέ δεν χάνεται και συνεχώς επιστρέφει; Ποιος θ’ ασχοληθεί με τα περισσεύματα;

*