Η πολιτική 2 : Ο δρόμος

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Τώρα, που η ανεξέλεγκτη διαδικασία ανάλυσης και επανασύνθεσης του πραγματικού ολοκληρώνεται – εξαπλώνεται δηλαδή προς το όλον – η πολιτική βαδίζει στο δρόμο που χαράσσει το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της διαδικασίας, ο σχεδιασμός.

Ο με αυστηρότητα σχεδιασμένος δρόμος οδηγεί την πολιτική στο μοναδικό του τέλος, την εκλεπτυσμένη διαχείριση του σχεδιασμένου όλου. Μόνο το θραύσμα, ως το περίσσευμα της ανάλυσης και της επανασύνθεσης, είναι εκείνο το ριζικά διαφορετικό που ξανά και ξανά απαντάει στην ουσία της διαδικασίας, στη fragmentation [#2, #1].

Κι ενώ το θραύσμα αποπέμπεται σταθερά, εκείνο συνεχώς επιστρέφει στον τόπο που από πάντα βασίλευε, στο κατεξοχήν αυτοεγκλειόμενο συνεχές, στο σώμα. Μόνο η καθολική αφαίρεση του σώματος απ’τη διαδικασία δύναται το θραύσμα να το εξαφανίσει. Η ως τώρα τεχνική σχέση με το σώμα δεν επαρκεί. Εκείνο συνεχώς θα διαφεύγει, θα επιστρέφει σχεδόν ανεπίγνωστα, σωματικά, ή βαθιά ως αρρώστια.

Μόνο μέσα απ’το σώμα μπορεί ο δρόμος της πολιτικής να παρεκκλίνει της προσχεδιασμένης πορείας του και να πραγματοποιήσει Στροφή μέσα στην ιστορία. Το ‘πώς‘ αυτής της Στροφής και το ‘προς-τα-πού‘ δεν εναπόκειται στον ανθρώπινο χειρισμό. Η αμετάφραστη γλώσσα που το σώμα μιλάει είναι ανείπωτη, αν και η πιο κοινή. Μόνο ως απόηχος¹ ακούγεται μέσα στις λέξεις.

*

*
*
(*)

¹Το ‘πώς’ της Στροφής έρχεται από το ουσιώδες νόημα της προσπάθειας. Της σωματικής. Εκείνο που με την προσπάθεια άγεται, είναι αυτό που καθιδρύει τον αγώνα. Η αγωνία, ως το ξαφνικά αγόμενο, εμφανίζεται ως απόλυτη μετάνοια για το ξεκίνημα. Η αγωνία καθιστά τον αγώνα αυτό που είναι.

Και μόνο στην ουσία του αγώνα τελείται ο άθλος. Κατά τον άθλο, η επιφερόμενη αθλιότητα αναζητά τη ματαίωση. Από εκεί αναδύεται και η κρυφή ουσία της άθλησης. Μια από αιώνες προετοιμασία ώστε ο άθλος να τελεστεί.

Το ‘προς-τα-πού’ της Στροφής είναι η κατεύθυνση που κρύβει η ‘προσπάθεια’ μέσα της. Και μόνο στον έρωτα το σωματικό ξαναβρίσκει η λέξη την παλιά σημασία της, ως προσ-πάθεια. Ως μία με πάθος προσήλωση, ως αφοσιωμένη επιθυμία.

Εκεί που αφηνόμαστε να συντριβούμε επάνω στο σώμα του άλλου. Εκεί που το σώμα μας δείχνει ακούσια εμπιστοσύνη σε αυτό που ερωτεύεται. Εκεί βρίσκεται ο κατεξοχήν τόπος της πολιτικής. Ως τέχνη του βίου, η πολιτική θέλγεται άδολα απ’τη συνάντηση που γεννάει ζωή.

Στην καύλα – εκεί που το σώμα ξυπνάει κι ανοίγει στον κόσμο – ανασαίνει η ουσία της πολιτικής.

*

Destined

Κι εσύ νομίζεις πως θα φύγει.
Μα πώς να φύγει ο Βασιλιάς;
Και πού θα αφήσει τον λαό του;

Η οικογένεια Παπανδρέου είναι η βασιλική οικογένεια εξ Αμερικής – από πάντα. Και ναι, νοιάζεται η οικογένεια αυτή τη χώρα της, νοιάζεται για τον λαό της – όπως κάθε βασιλιάς νοιάζεται για το Βασίλειο και τους υπηκόους του, όπως νοιάζεται ο καθένας μας για κάτι που του ανήκει. Και στα δύσκολα φαίνεται ο Βασιλιάς. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσει πάνω στα πτώματα μας.

(Όταν χιλιάδες φωνάζουν το όνομα του παππού σου και του πατέρα σου Βασιλιά, όταν στέκεσαι δίπλα σε τέτοιο παραλήρημα, όταν στον ύπνο σου ονειρεύεσαι τριακόσιες χιλιάδες κόσμο να βρωντοφωνάζουν το όνομα σου, να σε λατρεύουν, ιαχές για την πάρτη σου, όταν ακούς την αγάπη, τι να κλάσει ο ΟΗΕ ή και λίγα φράγκα παραπάνω; Με τι λιγότερο να καβλώσεις; Πώς αλλιώς να υπάρξεις; Ανθρώπινη είναι η ιστορία. Σαν προορισμός.)

Να προσευχόμαστε λοιπόν γι αυτή την οικογένεια, να τη φωτίσει ο Θεός.
Ο λαός μας ανήκει στον ΓΑΠ.
Θα γίνει ό,τι θεωρεί ΣΩΣΤΟ ΑΥΤΟΣ.
*

Άουγκενμπλικ

Τώρα που βλέπεις τον κόσμο,
πώς είναι αληθινά,
τώρα δεν μπορείς να ζήσεις άλλο εδώ πέρα.
Ή αυτός ή εσύ.
*

Αν

Αν η εξαίρεση γίνει κανόνας,
τότε τρελοί,
ανώμαλοι
και διαταραγμένοι
δεν θα είναι η εξαίρεση,
αλλά ο κανόνας.
*

Blogging

Το ημιεπίσημο του πράγματος μας κάνει ημιεπίσημους.
Επίσημους ποτέ.
*

Πατροκτόνος

Έβλεπα έναν μπάτσο της NY επί είκοσι χρόνια.
Τον έβλεπα περισσότερο κι απ’ τον πατέρα μου.
Ένας μπάτσος της ΝΥ με μεγάλωσε εμένα.
Φέτος τον σκότωσα. Του ‘δωσα μια και τον έριξα από τις σκάλες.
Και το σύμπαν καταρρέει γύρω μου,
τώρα που έμεινα δίχως στήριγμα, δίχως κέντρο,
τώρα που έπεσε το Χόλιγουντ μέσα μου.

*

now panic and freak out

Τώρα, που η κοινωνία αλλάζει (δεν αλλάζει μόνη της, αν είναι δυνατόν), εσύ νομίζεις πως την περιμένεις, νομίζεις πως είσαι σε αναστολή. Έγγυος είσαι μάνα μου και σκέφτεσαι και συσκέφτεσαι και ατενίζεις δρόμους ηρωικούς, ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ που δεν πατάνε πουθενά, που δεν έχουν γίνει ακόμη, και φοβάσαι, ΦΟΒΑΣΑΙ μην τρελαθείς στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο τρέλες, μιας βέβαιης και μιας αβέβαιης – αυτό το σώμα σου φοβάσαι που σε τραβάει έξω-μακρυά από τη σαπίλα, να σε γλιτώσει από την τρέλα-μέσα, να σε παρασύρει έξω μακρυά στο άγνωστο: ποτέ πριν δεν ήταν ο ορίζοντας τόσο ανοιχτός μπροστά σου. Η τρομοκρατία του αγνώστου είναι αυτή που σε γονατίζει, η απουσία του μοντέλου είναι που σε τρελαίνει, η ιδέα πως εσύ μόνος θα διανύσεις τις αποστάσεις σου, πως είσαι καταδικασμένος να ακολουθήσεις τον δρόμο που το σώμα σου προτάσσει, να ξεράσεις αυτή τη δυσφορία που σε κατατρώει, να απομακρυνθείς απο αυτή τη μασκαράτα, να αναχωρήσεις για τα ξένα, έξω απ’ τον στενό κλοιό, έξω από εσένα. Εσύ τώρα σέρνεις τον χορό, εσύ που ο τόπος δεν σε χωρά, εσύ που δεν πατάς πουθενά, που νιώθεις τον τρόμο της αβύσσου, εσύ θα φτιάξεις επιτέλους αυτό το νέο το γενναίο κόσμο.
Η κοινωνία αλλάζει. Εσύ την επινοείς. Και είσαι σε πανικό.
*

Άρνηση

*
Πολλές φορές το πρωί,
που χτυπάω το νες καφέ με το κουτάλι,
περιδιαβαίνοντας το σαλόνι
αγουροξυπνημένος,
βλέπω ένα τσουνάμι
να κατευθύνεται κατά πάνω μου,
και δεν μπορώ να το πιστέψω.
*

Ενθύμιο

Όταν λοιπόν το κύμα της Ιστορίας έσκασε – απάνω σε πλατεία συντάγματος να παίρνονται αποφάσεις, ψηφίσματα στο όνομα μιας Λαϊκής Συνέλευσης – όταν τα σύμβολα μιλήσανε από μόνα τους, ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ – και μείναμε όλοι σαν χάνοι εμβρόντητοι, αμήχανοι μπροστά στην κυριολεξία που βροντοφώναζε, μπροστά στην απλόχερη απάντηση στο εμμονικό ερώτημα του Δεκέμβρη – ήταν η ώρα να μιλήσει το τηλεοπτικό πολυβόλο, να κάνει πραξικόπημα στην Ιστορία, να καταδικάσει σε ψίθυρο την Ιστορία και να βγάλει τις ντουντούκες.

Η επινόηση των Αγανακτισμένων™ από τους τηλεοπτικούς πομπούς, η αδιάκοπη προβολή τους, το συντονισμένο γλείψιμο της ειρηνικής φύσης κωφάλαλων κομπάρσων που τρώγανε σουβλάκια και μουτζώναν ρυθμικά, η επινόηση αυτού του τηλεοπτικού σκηνικού, απέκρυψε το αληθινά ιστορικό γεγονός, το ατόφιο συμβάν της Ιστορίας, την καθ’ αυτή επανάσταση και το όνομα της: ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ. Πουθενά στην τηλεόραση δεν μεταδόθηκε, δεν εκστόμισε κανείς, δεν είπε κανείς ποτέ το πράγμα με το όνομα του. Κανείς δεν χώρεσε στο στόμα του τέτοια πούτσα.

Το τηλεοπτικό συμβάν απέκρυψε την Ιστορία κάτω από καπνούς από σουβλάκια και θορυβώδεις μούντζες, η Ιστορία τρολαρίστηκε από ορδές τηλεθεατών που στήσανε κλοιό με τα ημιθανή κορμιά τους, έναν κλοιό ηλιθίων που εμπόδισε αποφασιστικά το ραντεβού με την Ιστορία.

Το 2011 αποδείχτηκε εμφατικά πως γνωρίζουμε να ζούμε μόνο μέσα σε τηλεοπτικά πλατώ. Το 2011 ζήσαμε το τέλος της Ιστορίας.

*

Black Block

Ίσως
ο πόλεμος αυτός, αυτός ο σκυλοκαυγάς να μην είναι η δική μας μάχη, αλλά η δική τους. Και εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να παραμείνουμε αυτιστικά γαντζωμένοι, αμετακίνητοι στις θέσεις μας, να τις κρατήσουμε, με κλειστά τ’ αυτιά στην προπαγάνδα την καθημερινή από τον κάθε έναν νταβατζή που σε κινητοποιεί. Να αντέξουμε. Με προσωρινή αναστολή κάθε σαρωτικού αναστοχασμού, με κλειστά τ’ αυτιά και μ’ άναρθρες κραυγές – ακαταλαβίστικα να μιλάμε – να μην ακούμε τις σειρήνες, τους επιθανάτιους τους ρόγχους, τις κραυγές των νεκρών. Να μην ακούμε κανέναν από αυτούς και να αποσυρθούμε ήσυχα από την οικονομία τους, από τα χρέη τα δικά τους και από τις αγορές τους. Εμείς να κρυφτούμε στο σκοτάδι, να ενισχύσουμε τη δική μας οικονομία, τη μαύρη οικονομία, να καταρρεύσουν όλοι τους, να μην μείνει κανείς.
*

Σαν οξυγόνο που αρπάζει φωτιά

Και ίσως το οριστικό συναίσθημα,
το τελευταίο,
αυτό που θα μας κινητοποιήσει ανεπιστρεπτί
να 'ναι αυτό της ερωτικής έντασης,
της κάβλας.
Να 'ναι αυτό το απόλυτα πολιτικό πρόσταγμα
της εξέγερσης μας.
*

#xountamou

ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ τα κανάλια τις κυβερνήσεις, αλλά οι κυβερνήσεις τα κανάλια. Δεν είναι τα τσιράκια τα κανάλια – οι κυβερνήσεις είναι τα τσιράκια των καναλιών. Δεν γλύφει ο πρετεντέρης τον υπουργό – ο υπουργός γλύφει τον πρετεντέρη. Δεν κάνουν πολιτική οι κυβερνήσεις – τα κανάλια κάνουν πολιτική. Τα κανάλια είναι υπεύθυνα για την πολιτική της χώρας. Σκέψου την ανάποδα αυτή την ανεστραμμένη εικόνα που αποκρύπτει την αληθινή την εξουσία.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ καθεστώς της χώρας είναι τα κανάλια. Τα κανάλια κυβερνούν τη χώρα. Αρκεί να προσέξεις τους ιδιοκτήτες τους. Αρκεί να παρατηρήσεις την ευκολία με την οποία συντηρούν ή ρίχνουν κυβερνήσεις. Οι ιδιοκτήτες των καναλιών κυβερνούν τη χώρα, αφού η χώρα τους ανήκει. Οι ιδιοκτήτες τους κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της χώρας. Οι κάτοχοι των Μέσων ενημέρωσης είναι οι κάτοχοι των Μέσων παραγωγής. Ποιός τη γαμάει τη βουλή?

ΑΥΤΟ που ζούμε είναι το αποτέλεσμα της χούντας των καναλιών. Οι υπάλληλοι των καναλιών, οι αυτόκλητοι δημοσιογράφοι, αυτοί που γράφουν για το δημόσιο, υπηρετούν τα συμφέροντα αυτής της χούντας ασκώντας φασιστική πολιτική. Γι αυτό και σε εκφασίζουν. Γι αυτό και σου μιλάνε καθημερινά, όλη μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ επαναλαμβάνοντας εντολές. Τα δελτία δεν σου λένε τις ειδήσεις, σου δίνουν εντολές – σε συμμορφώνουν στις υποδείξεις των αρχών. Η επανάληψη ασυνάρτητων αποφάνσεων και ορισμών, η επανάληψη των εντολών, είναι το μόνο γεγονός. Γεγονός είναι ό,τι επαναληφθεί χίλιες φορές – εως ότου εντυπωθεί, μέχρι να γίνει κοινό κτήμα, μέχρι να το μάθεις απ’ έξω – σαν ποίημα. Στα δελτία ειδήσεων να βαράς προσοχή.

ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ είναι το ιδιωτικό σχολείο που σου ορίζει την ύλη της ημέρας, που σου υπαγορεύει το μάθημα που πρέπει να πάρεις, που σου ρυθμίζει την πίστη και τον χριστό, που σε αποβάλλει, που σου ρυθμίζει τη διάθεση, σου λέει πότε να φοβάσαι, πότε να αδιαφορείς, πότε να οργίζεσαι και πότε να απελπίζεσαι. Τα κανάλια σου φτιάχνουν τη διάθεση κάθε μέρα. Τα κανάλια παριστάνουν τη δημόσια σφαίρα σου και τον καιρό σου. Με τα πιο φτηνά κόλπα αντικαθιστούν τον κόσμο σου με ένα ριάλιτι σόου.

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που τα κανάλια επικαλούνται το δημόσιο συμφέρον σου λένε ψέματα. Τα κανάλια δουλεύουν μόνο για το δικό τους συμφερον. Ό,τι λένε είναι αποτέλεσμα συναλλαγής και μόνο.

ΟΤΑΝ τα κανάλια γλύφουν μια κυβέρνηση σημαίνει πως η τελευταία κάνει καλά τη δουλειά της υπέρ των καναλιών – των ιδιοκτητών τους. Όταν τα κανάλια οργίζονται με την κυβέρνηση σημαίνει πως η κυβέρνηση δεν τους εξυπηρετεί άλλο πια – ήρθε η ώρα να ψηφίσεις ηλίθιε. Ο μόνος τρόπος να διακρίνεις το σωστό από το λάθος είναι να χαίρεσαι όταν τα κανάλια στεναχωριούνται, να πανηγυρίζεις όταν οργίζονται και να κάνεις το σταυρό σου όταν γιορτάζουν.

ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ είναι ο στρατός κατοχής, τα κανάλια είναι η χούντα της χώρας. Κι οι δημοσιογράφοι οι βασανιστές μας.

*

Mute

*

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ

*

Feed the troll

ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ η στιγμή, όταν άρχισαν να δίνουν την ανακοίνωση από το Μέγαρο Μαξίμου στους δημοσιογράφους, όταν άρχισαν να δίνουν τα Α4, τα φωτοαντίγραφα, μέσα από τα κάγκελα στα απλωμένα χέρια των ζητιάνων που ‘χαν πια αφηνιάσει – όταν κατ’ αυτόν τον τρόπο πετούσαν τροφή στους πιστούς λες και μοίραζαν το άγιο φως – ΗΤΑΝ Η ΣΤΙΓΜΗ που οι κόγχες των καγκέλων γυρίσανε ανάποδα, ήταν τότε που αντιστράφηκαν οι όροι εξουσίας, που τα κάγκελα αυτά γίνανε κλουβί για στριμωγμένα ζώα, ήταν η στιγμή που μεταμορφώθηκε στο κλουβί με τα τρολ. Που κάποιοι τα ταΐζουνε. Σαν να τα ετοιμάζουν για σφαγή.

Στη μεγαλύτερη παράσταση από καταβολής του κόσμου

Η πολιτική ιδιοφυία του ΓΑΠ #4

butterflies in my stomach #3